domingo, 30 de abril de 2017

La vida en Londres.

Querido hermano:
   Lo siento por no poder escribirte antes, me fue imposible en cuanto leas esto cuéntame como os va a todos en el campo, leer es el único consuelo que me queda, dale saludos a todos de mi parte.
Aquí en Londres todo va a peor... en septiembre tuvimos bombardeos prácticamente a diario y ahora en noviembre parece que se vuelve a repetir…  y no se escucha otra cosa por aquí que no sean noticias sobre ciudades reducidas a escombros.
   Todo el mundo está sufriendo por aquí, tanto niños como adultos, aunque hablando de niños la mayoría fueron enviados al campo. La vida aquí es pésima no hay comida suficiente, por las noches no hay quien duerma por el miedo, los refugios públicos están colapsados, todo el mundo intenta construir uno propio por si hay un ataque inesperado o por estar en mejores condiciones y cuando vas por la calle no te olvidas  de la situación ya que es muy frecuente ver cráteres en la carretera causados por las bombas, en fin todo me recuerda a mí situación actual y se que los bombardeos no se van a acabar.
  Recientemente perdí a uno de mis mejores amigos en un bombardeo, lo único que puedes sentir en esta situación a parte de tristeza y pena es impotencia ya que no hay nada que puedas hacer para parar la guerra y que siga muriendo gente, aunque supongo que tengo que dar gracias por estar aún vivo y tener algo que llevarme a la boca de vez en cuando. Mientras escribía esto logré tranquilizarme un poco y me alegro de que tu no vivas está situación. ¡Espero verte pronto!

 ¡Atentamente tu hermano Alexander!   Un abrazo desde Londres.
Resultado de imagen de imagenes de refugios antibombardeos en londres

Autor: Diego Baleirón Pais, 4ºA

sábado, 29 de abril de 2017

Os fillos da familia Evans (Inglaterra, 1941)


Denver, 11 de marzo de 1941
Querida mamá;
Finalmente chegamos á casa de campo da señora Wilson. É moi bonita e está ao lado da vía do tren. A viaxe fíxosenos un pouco longa a Jack e a min, pero sorprendeunos ver tanto verde entre terras de cultivo e prados. A señora Wilson é moi amable connosco e co resto de nenos. Cando chegamos xa había dous nenos e unha nena que viñeran de Londres coma nós. Aparte deles, na casa tamén viven o fillo menor e a filla da señora Wilson. O señor Wilson e o fillo maior están na fronte coma papá. Votámosvos de menos aos dous. Por favor, escribe pronto.
Un bico, Henry.


Denver, 13 de marzo de 1941
Querida mamá;
Jack e mais eu tratamos de axudar á señora Wilson coas tarefas do campo. Ela di que hai que intentar cultivar todo o terreo posible para axudar aos soldados que están na fronte. O traballo é duro, pero todos os nenos colaboramos e sentimos que estamos axudando a gañar a guerra.
PD: Sei que debes andar moi ocupada traballando na fábrica, pero a Jack e a min alegraríanos ter noticias túas.
Un bico, Henry.


Denver, 15 de marzo de 1941
Querida mamá;
Acabamos de enterarnos dos bombardeos da noite do día 11 en Londres. Din que ocorreron moi preto de casa e estamos moi preocupados por se te pasou algo. Contéstanos, por favor.
Un bico, Henry.




Telegrama atopado entre as pertenzas do soldado Evans da 321ª División de Infantería, caído en combate o 23 de marzo de 1941:

20 de marzo de 1941

Mamá faleceu en bombardeo 11 de marzo. STOP. Jack e Henry estamos en Denver coa señora Wilson. STOP. Volve pronto papá. STOP.




Autor: Paulo Antón Gómez Prieto, 4º A

jueves, 27 de abril de 2017

Unha vida dura en Rusia

Carta da  Segunda Guerra Mundial      5-10-1942
Un home ruso chamado Nikolay

Carta dirixida a calqueira que sega vivo tras as invasións alemáns cerca de Moscu

Hola, son Nikolay un ruso como outro calquera que loita coa "madre patria". Vivo en unha aldea cerca de Moscu miña familia é victima de constantes bombardeos alemáns e os vivires escasean... ademáis meu fillo non pode ir a escola xa que esta tomada polos alemáns e rixiden alí pensando no próximo ataque que faran as próximas aldeas e pobos veciños.
Cada día temo pola seguridade da miña familia, principalmente da miña esposa Irina. Ela traballa pola noite nas fábricas de munición xa que non pode saír de día porque os alemáns podían raptala e sabe Deus que podían facer con ela. Despóis está meu fillo Dmitry, este é un dos últimos cativos da aldea axuda nas tarefas de casa, a xente e nos trae víveres ,é todo un cabaleiro e soldado.
Xa explicada a situación en que vivimos, quero resaltar o feito dos alimentos. Cada cinco días veñen alemáns armados cos seus vehículos e o novo tanque, o Tiger 1. Contaronme historias sobre esa poderosa máquina, esta destruía todo o que vía. Non sei porque viñan tantos polos nosos alimentos xa que só tiñamos carne e xabón. 10 días despóis de aquela visita, xa non volverian outra vez a pisar por estas terras, todo volvíu a tranquilidade, pero durou moi pouco en canto oín a alarma por bombarderos. Corrín cara o bunquer máis cercano. Quedáramos uns poucos debaixo todo os estróndos facían temblar a terra e as casas oíanse caer.
Xa perdo as esperanzas de vivir o traballo de entregar a carta deixareilla a miña pomba mensaxeira. Espero que alguen reciba miña carta e recordade que para exterminar aos alemáns hai que loitar!




Autor: Diego Bouzas Pereira, 4ºA