martes, 9 de mayo de 2017

Carta desde Varsovia


Para mi compañero Jakub Blaszczykowski desde Varsovia:

Soy tu compañero Robert Lewandowski, te hablo desde mi refugio.
Llevo desde el 9 de Septiembre escondido con mi familia en un bunker. Llevamos más de una semana escuchando los continuos ataques alemanes, no se cuanto durara esto o si sobreviviremos o si la comida nos llegará.

No podemos dormir, los gritos de la ciudad agonizando nos tiene hundidos anímicamente, mis hijos me preguntan entre lagrimas: papá que pasa? Nos va a pasar algo? Mi mujer y yo no sabemos cuanto tiempo aguantaremos mostrandonos tranquilos y seguros ante ellos, simplemente rezamos para que esto acabe pronto y no nos pase nada...



Autor: Daniel Casal González, 4ºB

lunes, 8 de mayo de 2017

Carta a Joanne Abelafia

Querida nai, fai uns dias os alemáns descubriron o meu escondite cando voltou un dos meus compañeiros, seguírono hasta nós cando foi a por uns poucos víveres, mediciñas e comida, era preciso, Jack estaba moi débil. Non sabia con total certeza que pasaría connosco pero imaxinaba que nos recluirían coma moitos outros xudeus en campos de concentración. Así foi, estamos aquí, encerrados, sometidos a traballos forzados, con comida e auga na minima cantidade, vivindo en condicións infrahumanas, rodeados de roedores e cascudas que se alimentan das escasas migas que quedan dos trozos de pan resesos que nos dan como unica comida ao dia. A min obligaronme a cavar fosas, o fume negro saído das chimeneas meteseme nas fosas nasáis e impídeme respirar con normalidade, iso xunto co polvo da terra estame a facer tusir sangue cada vez con máis frecuencia. Non sei canto tempo máis poderei aguantar, espero que o meu contacto dentro deste inferno che faga chegar esta carta. Espero poder volver a verte o mais pronto posible. Saudos aos demais membros da familia.
Saúdos, Joseph. 
Mándovos tamén con esta carta unha imaxe miña e dos meus conpañeiros.



Autor: David Sabugueiro, 4ºB

Carta de Friederike desde Berlín



23 de abril de 1945

Querida hermana:

Estos últimos días están siendo una auténtica pesadilla. Los rusos se acercan cada vez más, las bombas suenan cada vez más cerca y las posibilidades de victoria aquí en Berlín parecen cada vez más remotas. El búnker se ha vuelto un completo caos. Con el paso del tiempo la disciplina y la seguridad se han convertido en desazón y miedo. La gente ya no sabe qué hacer. Observo todos los días a los colaboradores entrar y salir de los despachos y la expresión en sus caras solo denota angustia y desolación.

Hermana mía, todo ha pasado tan deprisa… Parece mentira que el hombre que tengo hoy aquí al lado sea el mismo líder seguro, que hace unos meses atrás todos admirábamos. El frente alemán sin duda está siendo derrotado, aunque el fuhrer parece negarse a aceptarlo.

Su aspecto es lamentable. Su ropa está sucia, su higiene descuidada, se le ve encorvado y no para de temblar. Espera salir de aquí, aunque tiene muy claro que si no obtiene la victoria en Berlín, se suicidará en el búnker. Su destino está claro. Todos sabemos lo que pasará. Se nota que el final está próximo.

Ayer nos dijeron que podíamos y debíamos irnos de Berlín. Estoy pensando en hacerlo, pero tengo miedo a lo que me encontraré fuera. Además, no tengo a dónde ir.

¿Cómo estás tú? ¿Todo bien por el hospital? Estarás desbordada de trabajo, imagino. No veo el momento en el que nos reunamos por fin, después de tanto tiempo. No sabes cuánto te echo de menos, hermana, ni lo mucho que pienso en ti.

Esperemos que todo salga bien y nos podamos abrazar pronto.


Tu hermana que te quiere, Friederike.



Autora: Carmen Alonso Lameiro, 4ºB

domingo, 7 de mayo de 2017

Carta de Alexander Krauft, Teniente Coronel de las S.S.

En Auschwitz, a 27 de Enero de 1945.

                Querida esposa Helene Fischer, hoy voy a llamarte por tu veradero nombre... Querida y amada esposa  Annushka Ivanov, voy a confesarte mi secreto mejor guardado que espero que sirva para la verdadera liberación de Alemania; digo liberación porque creo que hasta el propio pueblo alemán se sentiría horrorizado si sabe lo que yo veo con mis propios ojos día a día en Auschwitz.

                Bajo el sobrio mensaje "Arbeit macht frei" (el trabajo te hace libre) de la fortificada entrada de Auschwitz se esconde una terrorífica realidad. El pestilente olor a carne humana quemada y la continua nieve de cenizas de los hornos quematorios hace que se erice toda mi piel cada vez que me reúno con el Teniente Coronel Richard Baer, jefe del campo de concentración desde mayo del año pasado. Baer se ha convertido en un sádico asesino, maneja a su gusto y antojo todo lo que le rodea, matando indiscriminadamente a niños, mujeres y hombres sin ningún tipo de remordimiento. Ayer mismo cuando llegué para desayunar, al entrar en su casa, oí disparos desde la terraza. Me acerqué a ver que pasaba, y al salir me crucé con la sirvienta judía que entraba sollozando aterrorizada. El Teniente Coronel Baer disparaba con un rifle aleatoriamente, como si de un puesto de feria se tratase, sobre los presos judíos que trabajaban en la construcción de un nuevo barracón; sin que éstos pudiesen escapar al azar de las balas, pues estaban fuertemente custodiados por guardias con perros y otros fuertemente armados que se reían del espectáculo ofrecido por Baer.

                Ante ésta situación, y bajo mi propia y exclusiva responsabilidad, he decidido ponerme en contacto con mi colega Stepan Krasovsky, General del ejército del aire y Oficial de Inteligencia ruso. El pasado 21 de Diciembre coincidiendo con la Asamblea Nacional Provisional de Hungría, S.Krasovsky y yo nos reunimos en la ciudad húngara de Mohács, liberada por el ejército rojo un mes antes, el 27 de Noviembre. En dicha reunión tratamos la urgencia de la liberación de los campos de concentración alemanes, concretamente de Auschwitz en Polonia. Mi estimado colega escuchó estupefacto las atrocidades que se cometían en Auschwitz por parte de Richard Baer.

                Stepan no dudó ni un sólo segundo en aceptar mi ayuda, puesto que, nuestra amistad se remonta a una infancia común por las calles de Moscú. Aparte de ésto mi estatus como Teniente General y también Oficial de Inteligencia de las S.S. me sitúa en un lugar privilegiado para la recopilación de información fidedigna muy útil para el ejército rojo.

                El 12 de enero me reuní nuevamente con Krasovsky, ésta vez en Budapest, en la cafetería Boscolo abierta desde 1894 y curiosamente uno de los pocos edificios en pie. Krasovsky me cuenta que justo ese día se está iniciando una gran ofensiva desde Rusia sobre Prusia, Silesia y con destino final Berlín; bajo un frío estremecedor por debajo de los -20 grados nos despedimos en la silenciosa y oscura noche.

                Días más tarde, y gracias a mi información cedida a mi colega, el ejército rojo logra que por parte de Alemania se inicie la evacuación de Auschwitz el 22 de enero debido a su proximidad.

                Hoy, sábado 27 de enero de 1945, gracias a Dios me encuentro a salvo con mi apreciado amigo Stepan Krasovsky. A las 5 a.m. el ejército ruso entró y liberó el campo de exterminio de Aushwitz; por desgracia no creo que se puedan contar ni siquiera 7.000 supervivientes de los millones de personas que entraron aquí. Debo agradecer a mi también gran amigo Óskar Schindler, empresario alemán al servicio de los nazis, que logró salvar miles de vidas como mano de obra barata para sus fábricas.

                Sé que por parte de Alemania se me buscará como traidor pero confío que por parte de los aliados occidentales y por parte de los soviéticos ésta guerra no tarde mucho en terminarse.

                Deseo verte con toda mi alma, deseo abrazarte y vivir juntos lo que nos queda de vida olvidándonos de éste mal recuerdo.


Te quiero.
Atentamente:
Alexander Krauft.
Teniente Coronel de las S.S.

Autora: Verónica Godoy Antelo, 4ºA 

Varios meses de rememorar.

                                                                                                                                          Khmelivka, 2 de febrero, de 1944.

Querida Madre:

Llevo tanto tiempo sin escribirte...

Que han pasado? Seis, ocho, diez meses?
Ni lo recuerdo. El tiempo se mueve más rápido a medida que pasa y espero que esto nos haga a ambas más fuertes. Desde la última vez que te escribí han pasado tantas cosas...

Los primeros meses los alemanes matuvieron esta amigabilidad y familiaridad que te contaba que tenían. Mis amigos y yo les lavábamos los coches, camiones y camionetas y ellos nos daban chucherías y chocolate. Para estar en guerra, podría decir que eran más amistosos de lo que nos esperábamos.

Pero poco a poco, las cosas fueron cambiando y en menos de un mes, los conquistadores que “nos caían bien” estaban retrocediendo, volviendo a sus tierras.

Había saqueos continuamente. Se escuchaban disparos y cañonazos demasiado frecuentemente.

Un día un gran grupo de alemanes encerró a muchas mujeres, niños y ancianos varias casas después de la nuestra. Y le prendieron fuego a la casa. Yuri huyó. No me di cuenta en que momento. No pude salir a buscarle, hacía mucho frío y no sabía por dónde seguirle. Al día siguiente, muy temprano apareció en la puerta de nuestra casa. Estaba tan frío, y su cara tenía esa expresión de inexpresión mezclado con miedo y temor... tenía los pies y las piernas morados, y las manos ensangrentadas. Lloré. Lloré mucho. Lloré no sé si de verlo así y no haberle podido ayudar o de que no estuviera muerto.

Los abuelos estaban bien. Yuri se había recuperado bastante. Hasta que un día, llegaron un grupo de alemanes. Me escondí, no sabía que esperarme. Tenía muchas sensaciones en el cuerpo, no puedo describirlo con claridad. Escondida, vi como el grupo de alemanes tiroteaban a los abuelos y al hermano, sin compasión. Sentí mucha rabia. Acumulada. Lo recuerdo. Juré vengarme.

Al día siguiente conseguí salir de mi escondite. No sabía donde estaba el grupo de alemanes y sospecho que me quedé calada en el sitio de sueño y frío. Me pasé muchas horas ahí. Tal vez un día, dos. Encontré un grupo de partisanos rusos. Le conté al comandante lo que había vivido, que no descansaría hasta tomar venganza y me aceptaron en el grupo. Días después, logré sitiar el pueblo donde se encontraban los alemanes que mataron a los abuelos y al hermano. Junto con mi grupo conseguimos quemar el puente que les suministraba comida y aniquilarlos a disparos. Conseguí mi venganza. Puedo decirte Madre, que me siento más orgullosa y con más confianza en mi misma desde aquel día.

Hace un par de semanas reclutaron y se llevaron a Ekaterina en tren a trabajar en fábricas de los alemanes. Desde que se la llevaron estoy con la vecina Victoriya y su hijo Mijaíl, que Grigoriy ha desaparecido, posiblemente esté muerto.

No sé si quiera si estás viva y estas cartas están siendo escritas en vano, pero mantengo la esperanza. Te hecho tanto de menos...

Te quiere, Svetlana.



Autora: Patricia Sánchez Petruk, 4ºA


Una ultima carta

Hiroshima 8 de agosto de 1945

Querido...extraño
Mi nombre es Akira Natsuki y escribo esta carta para quien la encuentre, ya que… no tengo a nadie a quien escribir, mis padres y mi hermana murieron en un bombardeo una madrugada, y la única familia que me quedaba eran mis tíos en Hiroshima, así que fui a vivir con ellos.
Desde que empezó la guerra no he vivido mas que un infierno tras otro, pero lo que mas me perturba no es el miedo a morir, si no a quedar solo..
He perdido a todo el mundo, ahora si que los he perdido a todos, fui a las afueras este lunes por que quería despejar la mente, cuando vi un avion dirigiéndose a la ciudad. tengo miedo solo de ver un avión, pero no estaba preocupado por un bombardeo por que era solo uno, un único avión. Estaba gravemente equivocado.
Al voltear, vi un destello que me cegó completamente, cuando logré ver de nuevo, estaba todo rodeado de cenizas, no se lograba ver nada a lo lejos, así que intenté llegar cuanto antes a “casa”, diría que no me acuerdo de nada, pero esto que vi, no se puede olvidar. Estaba todo en llamas, y lo que no estaba ardiendo era por que no quedaba nada que quemar, las personas...las personas que quedaban vivas, tenían la piel desprendiéndose del cuerpo, derretida, los pozos y los rios eran de color rojo o estaban llenas de personas buscando alguna fuente de agua, pero no servia de nada, toda agua estaba hirviendo. Las casas y los edificios totalmente destruidos, no quedaba luz, no quedaba esperanza, solo desesperación
Cuando llegué a “casa” no había nada, todo quemado, no quedaba nadie, volví a quedar solo, sin ningún lugar a donde ir.


Aunque no lo creía, empezó a llover, y veías a las personas abriendo la boca para beber de ella, pero no era una lluvia común, esta lluvia era negra, pesada, dolía cuando te caía en la piel, pero a nadie le importaba era mejor beber de eso que seguir con la garganta ardiendo.
Después de que llegaran los militares, nos hicieron una revisión medica a todos los que quedamos, vi a muchos morir por enfermedades, desangrados y deshidratados, yo simplemente viví en terror.
Escribo esta carta para intentar dejar atrás todo esto, intentar olvidarlo aunque sea difícil, esta es mi ultima carta, la escribo de camino a Nagasaki donde viviré a partir de ahora, pero no me quedan muchas esperanzas para seguir.


-Akira Natsuki  

Carta de Lyudmila a su hermana

1945, Berlín.

Hola Mariya, soy yo, Lyudmila. Por lo menos de momento, si consigo no volverme loca.
He reescrito esta carta un millón de veces sin saber que contarte realmente, porque hay tanto que decir.
Una de las razones del por qué me ha costado tanto escribir esta carta, es que no quería preocuparte, pero que cosa más absurda, ¿no?, estamos en una guerra, la preocupación es algo que no abandona nuestras cabezas.

¿Te acuerdas de aquel oficial encargado del reclutamiento que me había aconsejado alistarme en enfermería, cuando fui a apuntarme en el ejército, aún enseñándole mi carné de tiradora? Desde aquel día no ha dejado de observarme con esa lasciva mirada que tanto me inquieta. Siempre intento no quedarme a solas en ningún lugar con él, pero da igual a donde vayas, los hombres tienen el control de todo. Es realmente una convivencia muy dura, pero aquí con el tiempo nos hemos vuelto muy frías y volcamos todas nuestras fuerzas en nuestros trabajos. Tampoco hay comida, espero que vosotros estéis mejor en ese aspecto.

Las violaciones han aumentado desde los últimos meses, es algo realmente perturbador.
A parte de luchar en esta guerra, todas tenemos algo en común; lo expuestas que estamos a la violencia de los hombres.

No te creerías de lo que son capaces estas mujeres. Hay desde pilotos, trabajadoras especializadas en fábricas de armamento, enfermeras, francotiradoras, espías… y aún así los hombres siempre actúan con esos aires de superioridad, intentando intimidarnos. A veces me hacen pensar que realmente lo que quieren es reírse de nosotras y de nuestro miedo; es simplemente un ejercicio de poder.

Nosotras sabíamos a lo que nos exponíamos al entrar aquí, te acostumbras a los comentarios discriminatorios, pero ¿las violaciones? Pensábamos que al ir en el mismo bando eso sería sólo cosa de los alemanes.

No puedo contarte sin que se me salten las lágrimas lo que vivimos en la caída de Berlín.
No sé a cuantas alemanas han violado los soviéticos, ¿cientos? ¿miles? ¿millones?
¿a eso llaman ″liberación″? Les valían todas; niñas, ancianas…

Realmente hay una imagen que jamás podré borrar de mi mente. Una mujer agarrando la mano de una niña. Ambas lloraban desconsoladamente, la niña tenía las piernas ensangrentadas. Me quedé petrificada ante esa escena. La señora contaba que las habían sacado de su casa a patadas y las habían golpeado y violado.

En otra ocasión, pude presenciar desgraciadamente, cómo una víctima pedía que su agresor le metiese un disparo después de haber sufrido abusos.

El oficial soviético Kopelev se quejó de la violencia y los abusos por parte de sus compañeros, pero no sirvió de nada, acabó siendo arrestado. Decían que ″estaba fomentando la compasión por el enemigo″. Si ni siquiera un hombre puede irrumpir en la violencia que ejercen los hombres, imagínate lo silenciadas que estamos nosotras. Ninguna se atreve a decir nada. Es realmente desolador lo que nos hacen a las mujeres. Todo sin ningún tipo de repercusión.

Ahora mismo tienen acorralado a Hitler. Los soldados soviéticos han salido victoriosos de esta guerra. Parece irónico que las mujeres no hayamos salido tan bien paradas.



Bueno, desde aquí me despido, Mariya.
Espero volver a casa pronto, siempre contigo,
Lyudmila.

Autora: Sonia Mosquera Garea, 4ºB

Carta de Lena, Alemania

Querido papá:
Hoxe fai cinco meses que marcháches para a guerra, e na casa extrañámoste cada día máis. Boto de menos esas tardes nas que nos enseñabas a Max e a min a xogar ao xadrez, cando mamá e ti nos levabades de viaxe e cando nos contabas contos que te acababas de inventar.
Max e eu estamos ben, seguimos xogando ao xadrez case todos os días, pero xa non vamos de viaxe e mamá non nos conta contos. Está moi triste. Reza todos os días para que non che pase nada e poidas volver pronto a casa. Tamén reza por nos, para que tampouco nos pase nada, pois parece que a situación é cada vez peor. Apenas nos chegan os cartos para comprar comida, hai noites que temos que irnos á cama sen cear, e días que mamá ten que traballar o doble para poder conseguir algo máis de diñeiro, co que en realidade, apenas podemos comprar nada.
Mamá tamén deixou de enviarnos á escola, temía que nos pasase algo durante o camiño que tiñamos que recorrer sós cada día, pois as rúas empezan a ser menos seguras. Nós ao principio non queríamos deixalo, queríamos seguir vendo aos nosos amigos, xogar con eles no patio, pero agora, case un mes despois, xa non nos parece tan mala idea. Supoño que te acordarás da señora Agatha, a veciña. Agora danos clases polas tardes. E moi lista e pasámolo moi ben con ela. Ademáis, fíxose amiga de mamá e axúdanos en todo o que pode. Nos tamén lle axudamos a ela claro, e a veces incluso dorme na nosa casa, xa que vive sola, porque o seu marido tamén se foi á guerra, algo despois de que marcharas ti.
Onte entereime de que bombardearon ciudades cercanas, como Lübeck, fai apenas unha semana. Por sorte dónde vivimos non pasou nada, e dixeronnos que é pouco probable que aquí caia unha bomba. Oxalá sexa certo, e non o digan só para que non teñamos máis medo.
Espero que te atopes ben, que che guste esta carta e que poidas volver pronto, todos te botamos moito de menos.
Moitos bicos,

Lena. 


Autora: Carla Fernández Montero 4ªB

Papá, necesito contarlo

1945,Berlín

Querido Papá:

No tengo certeza de que estas palabras te lleguen algún día, tampoco se si las anteriores cartas te llegaron, pero tengo esperanzas de que estás bien, te extraño, y necesito contarle a alguien como me siento. 

Tengo mucho miedo, no sé qué hora es. Mamá, Jan y yo nos despertamos con el sonido de las sirenas. Estaba todo muy oscuro pero pudimos salir corriendo de casa, no recuerdo haber corrido más en toda mi vida, nos recorrimos las calles de Berlín tan rápido que no me daba tiempo a reconocer por dónde pasábamos. Aunque creo que ni siquiera yendo a paso lento las podría haber reconocido, ya nada es lo que era, hay edificios completamente derrumbados, calles enteras destruidas ... Mi querida ciudad se muere, lo noto, y lo sufro con ella. 
Conseguimos entrar en el refugio antiaéreo más cercano de casa, mamá nos agarraba con fuerza para no perdernos. Las paredes son de hormigón, el olor a humedad está muy presente y estamos a varios metros bajo el suelo, somos muchísima gente, nadie se mueve, están todos expectantes, puedo ver sus rostros paralizados por el terror. 

Me siento impotente, sólo soy una cría de 16 años, no puedo hacer nada, mamá no me deja salir de casa a por las raciones de comida que nos han asignado, siempre va ella. Y siento que con cada regreso  pierde un poco de ella por el camino. Nos morimos de hambre, la comida que nos dan no nos da para vivir, si nosotros somos sólo tres en casa y no nos llega para mantenernos no me quiero imaginar la situación de otras familias. De vez en cuando mamá vende algunos de tus cigarrillos para conseguir más alimentos en el mercado negro, espero que no te moleste pero ya se están acabando. Nos escondemos en el pequeño sótano cada vez que escuchamos a alguien por la calle, nadie habla de ello pero todos sabemos que los soldados entran a las casas no solo buscando información y objetos valiosos, se aprovechan de las mujeres y niñas alemanas como nosotras…, mamá está aterrorizada pero nos cuida lo mejor que puede, de momento estamos todos bien. Hasta conseguimos que Jan no se uniera a las Juventudes Hitlerianas, le querían reclutar a pesar de ser solo un niño de 6 años...

Aquí hace mucho frío a pesar que todos estemos apretados, la gente no habla, no se oye ni un suspiro. Es un silencio demoledor, siento el vacío en mí, la incertidumbre de lo que pueda pasar. Temo sentir un temblor, tengo miedo por aquella gente que simplemente se ha quedado fuera de su casas abrazados contemplando el cielo, esperando pacientemente a su muerte. En parte me gustaría tener esa valentía, porque lo que tengo ahora ya no le puedo llamar vida, realmente yo ya morí. Morí junto con mi ciudad el día que este infierno comenzó, con la primer bomba que cayó sobre estas calles, arrasando con vidas inocentes.

Este lugar hace que poco a poco un cacho de mí desaparezca cada instante, noto un dolor en el pecho que me mata, este silencio me destruye. Pero sé que oír o sentir algo sería peor, eso significaría que los aviones se acercan, y que pulsarían un simple botón que en un instante haría desaparecer todos mis pensamientos, mis recuerdos, … Mi vida, la de Jan, la de mamá, y con la de todas estas personas.

Tengo miedo, odio, y tristeza… Pero seré fuerte, por ti, para poder verte otra vez, y esta vez poder despedirme y darte un gran abrazo de esos que ya no puedo recordar. 

Respóndeme por favor, y aunque te extrañe mucho te ruego que no vuelvas. Berlín ya no es seguro. Te quiero mucho  papá.


Besos y abrazos de tu pequeña Karla, la que más te adora de esta triste ciudad.




Las calles de Berlín irreconozibles.



Refugio.

Martina Stetson 4ºB

"Desexo de liberdade"


 Querido Jack Blank:

 Teño moitas cousas que contarche! Facía tempo que non che escribía, dende a morte de miña nai. A verdade é que non tiña moitas ganas de falar. Cada vez que recordo o seu corpo, alí, no chan, éntrame a coraxe. Quixen permanecer con ela, mais un soldado agarroume da man e non me deixou, levoume a unha esquina e intentou violarme. Coas poucas forzas que o meu corpo me ofrecía, defendinme propinándolle unha patada e botei a correr. 

 Días despois, houbo un bombardeo que arrasou con todas as casas. Eu estaba soa, xa que Frank rematou morto por mor deste último bombardeo. Vinme obrigada a ir coa señora Lauren, aquela que me deixaba ler libros na súa casa, deume todo o seu cariño e confesoume que era como unha verdadeira filla para ela. 

 Onte pareceume verte, case che falo, mais estaba errada na miña suposición. Lauren afirmoume que non eras ti. Espero que regreses pronto. Aínda me lembro de cando liamos contos e historias no sótano da casa. Desexo contarche máis cousas, pero non me é posíbel.

 Déixote, non podo chegar tarde á fábrica. Que coraxe non poder facer nada para que esta situación remate dunha vez por todas. Agardo a túa resposta.

 Moitos bicos e abrazos da túa amiga,
     
 Xastia Berek.




Carta

Querido padre:
Hace 3 meses que ha empezado la guerra que afecto a miles de personas muchos de mis compañeros ya han muerto tengo miedo de no volver a verte cara a cara día tras día, le pregunto a mamá cuando te volveremos a ver y ella siempre me dice que cualquier día llegaras y todo vuelva a ser como antes pero cada día pierdo más la esperanza. Tengo miedo cada día caen mas bombas y me pregunto cuando será la última. El otro día me fui de casa sin pensar en nada más solo quería irme tras recorrer unos metros solo encontré muertos y más muertos….. tengo miedo de acabar igual y nunca volver a verte ojalá te pudiera dar aun que fuera solo un abrazo más. Pase lo que pase necesito que sepas que te quiero, nunca lo olvides... Ojalá podamos leer juntos esta carta algún día y pensar que esto solo fue un mal sueño


Carta de Johanna, Berlín 1945

1945, Á miña querida Anna,

Son  Johanna, escríboche para despedirme, non creo nin sequera que poidas chegar a ler esta carta. Todo o noso pequeno Berlín está destruído, a xente ou foxeu, está retida ou morta, eu non podo saír á rúa, cando o fago, cúbrome a cara de barro e cinza e finxo ser coxa, dixéronme que así non me farían dano. Pero eu sei que se me atopan o van facer, e o fixeron.

Despois de que marcharas co teu neno, tiven que agocharme ca miña curmá na nosa casa, cando chegaron crían que non había ninguén. Estaba tan destrozada que xa nin entraron. Pero, un deles viume, viume e fixo como se nada. Agradecinllo coa mirada, cando os seus compañeiros estaban lonxe, fíxome un xesto coa man para que saíra, ao principio non lle fixen caso, pero ensinoume un anaco de  pan que levaba agochado, cando saín, de seguida apareceron os demais, agarráronme polas pernas e polos brazos, eu gritaba e gritaba pero o único no que podía pensar era en que non atoparan á miña curmá, eles estábanse divertindo, moito. Violáronme, non vou usar ningunha outra palabra, violáronme, pegáronme e insultáronme.

O soldado que me enganou, Allen, poñía no seu traxe, estaba rindo e comendo o pan. Eu o único que podía facer era pechar os ollos contendo as bágoas esperando a que rematase. Cando remataron colléronme. Podía sentir como a miña curmá me observaba cos seus ollos azuis cheos de odio e rabia. Espero que estea ben.
Leváronme ao centro da cidade, coas demais. Alí descubrín que non fun a primeira á que lle fixeron iso, e que non iba a ser a última. Podía ler nos periódicos como os americanos eran uns heroes que nos liberaron do nazismo, isto matábanos a todas por dentro. Como dixen, escríboche esta carta para despedirme, estou embarazada e non penso telo. Conseguín un coitelo, e non vou dubidar en utilizalo. Non podo vivir con isto no meu interior, nos teñen dito que o merecemos polo que lle fixemos aos xudeus. Eu non fixen nada, eu nin sequera estaba do lado de Hitler, como moitas de nós, pero obviamente somos as que temos que pagar as consecuencias.

Unha forte aperta, a túa amiga Johanna.    



Autora: Paula Muelas Ferreiro 4ºA

Carta de Irina a Cheslav

                                                                                                                                                        Dresde

14 de febrero de 1945
Querido Cheslav:
Ya ha pasado un día desde que comenzó el bombardeo que toda la población de Dresde está sufriendo, actualmente vivo refugiada junto con numerosos niños y otras mujeres aterradas tanto como lo estoy yo. La principal causa de muerte que está asolándonos no es tan solo el bombardeo como tal, el hambre, las temperaturas y la falta de higiene están haciéndonos pasar penurias, cuando llegué aquí el refugio estaba repleto de personas, y ahora quedamos tan solo 6 mujeres y 14 niños. El olor y aspecto de los cadáveres que aún no se han podido sacar del refugio no me permite apenas dormir. No soy capaz de expresar la angustia que siento en estos precisos instantes, por momentos creo que la mejor alternativa a vivir bajo estas condiciones sería salir ahí fuera y rezar porque una bomba acabase con mi despreciable vida... El ruido del bombardeo y las sirenas incesantes, tampoco me resultan de ayuda a la hora de conciliar el sueño y esto me está causando problemas de salud en mayor medida si cabe, como si poco fuese tener que lidiar con enfermedades entre la gente que sigue en pie y las bajas temperaturas que no ayudan en nada. Espero que tú por lo menos estés mejor... A este paso yo no tardaré demasiado en irme, y quiero que por lo menos resistas para tenerme en tu recuerdo.
Te deseo toda la suerte del mundo.
                                                                              Irina

71339T


71339T



                LUNS, 19 DE ABRIL DE 1940

Outro día máis aquí, na mesma cela de sempre, a cela 1749. Son, con diferencia, o prisioneiro que máis torturaron e que todavía segue vivo, pero ao que máis respetan. É probable que por iso siga aquí, con vida.

Isto non vai durar moito así que neste día, vou escribir nunha carta un anaco da miña vida para que comprendades porque estou aquí.

Nacín o 30 de xaneiro do 1920, no seo dunha familia acomodada, dos barrios de maior poder adquisitivo de Alemaña. Fun a un colexio privado, dos máis caros, onde era un estudante excelente, referíndose ás notas, porque o meu comportamento… Simplemente me rebelaba co obxectivo de crear polémica e levar sempre a contraria. Dicían que era un rapaz moi aposto, alto, rubio, de ollos azuis e a tez branca como a neve. A miña querida época de escaparme de casa polas noites para ir fumar cos meus amigos a escondidas para que non se enterasen os meus país, cousas normais da xente desa idade.

Agora pasamos a este ano, este ano… está sendo moi duro para todos, pero especialmente para os xudeos, tamén para os xitanos, homosexuais… en xeral, calquera que non fose coma nós.

Estabamos na guerra, en plena gerra. Era un día calquera pola mañán, moi cedo e íamos co xeneral Eberhard por unha rúa de Berlín, para controlala, cando de súpeto percibimos un ruído, era como o choro dun neno pequeno. Atopamos un neno duns catro anos, cunha irmá pequena que tería uns dous anos. A nena choraba, choraba moito a carón da súa nai que caera rendida, morta. Simplemente eran nenos, pero eran xudeos.

O xeneral mandoume matar a nena e levar o neno ás aforas, ao campo 1397. Eu quedeime sen palabras, cómo ía matar unha nena de dous anos?. Matei a moita xente coas miñas mans, mulleres e homes, pero aos rapaces só na cámara de gas, nunca mirándolles aos ollos. Non podía facer iso, planteille cara ao mandamáis. Negueime a matala, pero el tiña o dobre de idade, o dobre de autoridade e nunca na súa vida lle desobedeceran.

Ordenou ao meu mellor amigo dende pequenos, Florian Folker, que me agarrase as mans e que outros dous soldados me suxetasen. Resistíame pero era inútil, non podía con eles. Meu amigo colleume a man, púxome a pistola, apuntou a nena á cabeza, que seguía chorando. Eu decateime de que me susurraba unhas palabras ao oído e concentreime en entendelas, chamoume Gavilán, o apodo que me puxera unha vez cando éramos  pequenos, e a continuación, un “síntoo”. Apretou o gatillo, os choros cesaron e mirei ao seu irmán, que a tiña nos seus brazos ata que o xeneral  lla arrebatou. O rapaz miroume, con bágoas nos ollos, e eu, intentando non chorar díxenlle que o sentía, que eu non quería.

Nada máis pronunciar esas palabras o mandamáis, mentres levaban ao neno, ordenoulles que me deran unha paliza só para quentar, a primeira de tantas.

Ao día seguinte levanteime co nariz e cinco costelas rotas, o labio partido, pero isto non era escusa para non ter que me levantar ás cinco da mañán e entrenar cos meus compañeiros. Pero tiñan outros plans para min. Nada máis levantarme leváronme para falar co xeneral. Ao entrar pensou que me ía disculpar. Eu nin lle deixei rematar a frase, so lle dixen que era un asesino, violador e un cobarde. Houbo un longo silencio, máis longo do esperado. Abriu a boca para dicir que era un estúpido pero que admiraba o meu valor, pero que non mo ía permitir. Mandoume saír, pero eu quería información. Necesitaba saber algo do rapaz.  Desafieino coa mirada, díxome que como non me largase de inmediato mandaría matalo. Saín a almorzar, pero a medio camiño asaltáronme e perdín a consciencia. Desperteime tres horas máis tarde, na sala de castigo, onde só a min se me ocorre dicir que non ía disculparme e que non me arrepentía de nada. Fixéronme cousas que é mellor non contar, as que antes fixera eu a outros que, coma min, nos estanban dacordo co que estaba a pasar.

Aos quince días escapeime pola noite ao campo 1797, pedín que sacaran a 71339T, o número asignado ao pequecho. Saqueino de alí e leveino a casa dos meus país, onde tiñan un pasadizo secreto que levaba hacia un búnquer e a outra casa que tíñamos a 20 minutos camiñando.

Volvín, era a única maneira de que non os seguirán. Xa me estaban esperando, encerráronme na mesma cela na que estou agora. Tras varios interrogatorios que foron en vano, decíanme que sería moitísimo mellor que cooperara e que lle dixese onde se atopaba o neno, que nunca lle farían dano. Esperaban que eu me crese iso, a cantos enganei con palabras parecidas en situacións límites para os torturados.

Un mes despois, escoiteille dicir a un soldado que sabían porqué seguía aquí con vida en vez de estar morto, como moitos outros. A razón é que Eberhard admiraba a miña resistencia, integridade e valor, cousa que non se podía permitir perder no seu exército. O que máis me sorprendeu foi o que dixo a continuación, que fun o mellor soldado que tivera na súa vida e que só necesitaba que me domase.

Foi entón cando comprendín que ía morrer nesta cela porque non ía matar nin a unha mosca, xa matara demasiado, xa fixera cousas horribles. Agora teño moito tempo para pensar, para pensar e recapacitar sobre a miña vida, sobre a xente que matei só por relixión, polos seus oríxenes ou porque estaban no sitio equivocado, para pensar nas cousas que fixen e as que non farei e para non esquezer ao rapaz cuxo nome non ía saber. Pero sobre todo en como aos meus 20 anos xa non tiña vida, porque vivir sen liberdade non é vivir.

                                                           Eu, un de tantos, traidor para uns e asesino para os outros.


Autora: Sara García Pazos, 4ºA

Carta de Anastasia



Querida familia:

Son a vosa filla Anastasia. Como xa sabedes,unha victima mais da propia violencia de enfrentamentos armados,en especial,durante os bombardeos sobre as cidades,pero tamén como resultado das diversas circunstancias do conflicto que levaron ás violacións masivas dos dereitos humanos xunto coa deportación e reclusión en campos de concentración,aos que se lle engadiron millóns e millóns de refuxiados e desplazados sometidos a diversos malos empeoramentos.

Durante a guerra perdino todo,perdinvos a vos.No intre que fun separada de vos,sentinme moi soa,sen un fogar ao que acudir e sen axuda. Atopeime nunha situación diabólica e inxusta, xa que non tiña forzas para poder saír adiante.Aquelas imaxes , daquelas mulleres arrastradas"literalmente por o chao,obligadas a ser separadas dos seus cativos e eles tan pequeniños sufrindo por a sua nai,xamais se me olvidaran.

As cidades estaban exhaustas,casas sen teito,bombardeos ,violacions,campos compostos por os corpos de xente morte,depositada ali, xente chorando...

En fin....Quería facer algo e non sabía o que..non podía soportar máis aquela situación...Asi que presa do pánico collín unha pluma e unha venda usada e escribín esta carta,que espero que algún día chegue a vós, familia.

Un saudo moi forte.




Autora: Paula Eitor Casal, 4º A

Carta de Idan a Eidel

19/09/1944
Hola, soy Idan. Tú debes de ser Eidel, el hermano de Abigail.

Sé que no me conoces y yo a ti, solo de lo que me habló tu hermana. Encontré tu dirección en el cajón de la habitación de Abigail y te escribo esto para que sepas cómo está la situación de Alemania y por todo lo que hemos pasado. Para empezar, soy Idan, tengo 13 años actualmente y también soy judío. Igual que preguntas el porqué no es ella quien te escriba la carta, pues, tengo malas noticias para ti...

Abigail me encontró un día que iba a por leña al bosque. Me escuchó llorar, se acercó a mí y le conté lo que me pasaba él porque estaba solo y llorando. Y, es que los guardias se llevaron a mis padres a los campos de concentración cuando yo no me encontraba en casa, por lo que me salvé de que también me cogieran a mi.
Abigail me acogió en su casa y también me presento a Lilia, como ya sabes, la mujer por la que estaba enamorada. Me contaron que querían tener un hijo hace tiempo, pero por su condición sexual, el hecho de ser lesbianas y judías les complicaba la situación. Entonces vieron la oportunidad y me acogieron como a uno. Abigail, no puedo escribirte durante mucho tiempo para poder explicarte todo esto, aquí siempre estamos en peligro.

Cómo te iba diciendo me acogieron y estuve mucho tiempo viviendo con ellas.
Las condiciones eran duras teníamos que tener mucho cuidado siempre para que no nos vieran los guardias. Lilia y Abigail me contaron los de los búnkers que construyeron hace un tiempo, debido a que como sus antepasados vivieron la Primera Guerra Mundial, querían estar preparados para una supuesta segunda.

Teníamos todo preparado hasta que un día empezaron a bombardear los estadounidenses cerca de donde nosotros vivíamos. Se escuchaban aviones por todos lados. Esa tarde, corrimos y fuimos para el pozo, la entrada que nos llevaba el búnker. Nos refugiamos allí y pasamos horas. Nos quedamos dormidos y oímos ruidos muy fuertes que nos despertaron. ¡ Eran ellos! Abigail y Lilia empezaron a gritarme para que me escondiese y me metí en un barril que había al fondo, el cual estaba un poco viejo y agujereado y que me permitía ver. Abigail y Lilia no pudieron esconderse y los guardias los vieron. Yo con mucho miedo, no podía parar de observar. Los guardias las violaron y después se las llevaron a los campos. Lloraba y lloraba, me quedé solo otra vez. Pensé que podría volver a tener una familia, porque ellas me querían como a su hijo y otra vez la vida me golpea con la misma piedra. En ese momento, me sentía inútil e impotente ante la situación que estaba viendo. Me enfadé conmigo mismo por no poder ayudarlas, hacer algo por ellas...
Salí fui con cuidado para casa. Empecé a buscar tu dirección hasta que di con ella. Esperé unos días a que todo se calmara, aún se escuchaban ambulancias y a los guardias andar por ahí...

Eidel, siento mucho todo esto. El que no puedas estar aquí y que tuvieras que leer esto. La situación no mejora e igual para cuando leas esta carta yo tampoco estaré vivo.

Ánimo y lo siento de verdad.

De tu sobrino,
Idan

Autora: Alondra Paz Vigón, 4ºB


Carta dunha polaca a súa irmá

Querida irmá:

Que decirche, que estamos cheos de angustian e tristeza. Aquí no Campo de concentración de Stutthof(preto do Mar Báltico) o día a día e horrible, trátannos cómo si fósemos animais e fannos traballar moitas horas baixo o inmenso sol que esgota física e moral mente...
Case non comemos, pois a comida que nos serven e escasa e fría.Sólo vexo maltrato por todas partes,violacións por parte dos soldados e neniños chorando sen parar.Esto é un inferno, cada vez morre máis xente, tantas torturas inxustas e sín que a nadie lle importe!
O único son que teño na cabeza son os avións e os tanques bombardeando e arrasando con todo o que encontran o seu paso.
Dentro de toda esta catástrofe sentímonos afortunados de seguir con vida, os nenos están débiles pero grazas a Deus están ao noso carón. Basia rezo todos os días para que este pesadelo remate dunha vez, pois parece que non ten fin.
Irmanciña seino que pronto nos reencontraremos para darnos esas apertas tan deseadas e añoradas.



Autor: Pablo Mayo Romarís, 4ºB
Elisabeth Schneider e a esperanza



Berlín 22/xullo /1944



Querida mamá:

Sei que nunca vas recibir esta carta, pero escribirche e pensar en ti axúdanme a levar a vida. Desde que a SS te levou por axudar aos Steirner, os nosos veciños xudeus, nada volveu andar ben. O suicidio de papá tras a túa marcha, foi tan difícil de aceptar que quedamos transtornados, sen saber que facer, tres días sen saír da casa, comendo só restos, sen luz, tapiados. Que duro foi mamá querida! Papá morreu por pena de vernos pasar fame e frío e que ninguén nos quixera axudar. Non aturou que nos chamasen traidores e nos escupisen. Nunca me imaxinei na miña infancia feliz en Berlín que aos quince anos tería que enterrar a meu pai e convertirme en nai dos meus irmáns, iso que sempre me chamabas toliña.
O meu día a día é pensar como dar de comer aos nenos, mamá, como conseguir cartillas de racionamento e quitarlles o medo dos bombardeos. Cada persoa nova que vexo lle pregunto polo tren no que te viron por última vez. Saio de noite a buscar o que pillo por aí, ás veces con medo , ultimamente os soldados borrachos violan as rapazas , dá igual a idade, paso moito medo. Tamén coñecín aos da resistencia, amigos teus que axudan aos xudeus, pero eu non son valente coma ti.
Acabo rebentada de camiñar xa que case non descanso en toda a noite, e sen mobilidade nas pernas metidos no armario porque nos sentimos máis seguros, non quero que me saquen os nenos e escóndoos. Pero o peor de todo son os bombardeos na noite, a xente correndo deseperados en pixama cara ao refuxio común, a unha rúa da nosa casa, eu histérica levando aos meus irmáns que choran de fame e medo, collidos da man para non perdelos. Horas e horas metidos alí, sen falar, miro a cara de susto de todo o mundo, a tristeza, o silencio, todos calan e éntranme ganas de chorar,
de berrar que quero saír de alí, pero non choro,nin berro, canto. E así todos os días, empezo unha canción que seguen os demais, baixiño para non alertar, e darnos ánimos.
Esta semana caeron bombas seguido, din que estamos perdendo a guerra, que Hitler fuxíu e os campos de concentración son abandonados, e nós aquí atrapados. Que vai ser de nós? Din que os aliados nos matarán a todos.
Por que? Non o entendo, que culpa teño eu e meus irmáns? Que mal facían os xudeus? se eu xoguei sempre co meu veciño Aaron e eramos amigos, nunca pelexamos, eran bos, xenerosos, amables con todos. Odio a Hitler e aos homes que provocan a desgraza dos pobos por querer dominar o mundo e ter máis poder!
Ai mamá, canto te boto de menos...canto soñan os meus irmáns en alto berrando por ti! O único consolo que encontro no meu corazón sen vida é a esperanza de que todo isto acabe e volvamos estar xuntos, e que os teus brazos
me rodeen prometéndome que todo irá ben e non vou morrer.

Quérote mamá, onde queira que esteas.


Elisabeth






Flavia Fernández Borrazás 4ºA



Fervor nacionalista

Reclamación dun SA-Obergruppenführer das Sturmabteilung.

A Wilhelm Scheppmann, xefe supremo das S.A.

Señor comandante supremo, como Brigadier das tropas de asalto e fiel seguidor do NSDAP dende os seus inicios, estou totalmente indignado co papel que lle foi asinado a este exercito fiel ao Führer dende o primeiro.
Como soldado alemán estiven desexando defender a miña patria e os nosos ideais no fronte cos meus homes que non opinan diferente a min. Ao principio cando o Reich estaba gañando a guerra non me pareceu necesaria a nosa intervención pero agora que as tornas cambiaron os meus soldados máis eu non pensamos quedarnos en Lübeck mantendo o orden público xa que non hubo ningún disturbio nos 2 últimos anos que necesitase da nosa intervención.
Polos anteriores motivos solicito un traslado ao fronte Ruso para poder frear o  avence soviético non podemos agardar defendendo as calles cando un exercito de millóns de comunistas ameaza as fronteiras do Reich e non só as zonas ocupadas, a este ritmo non será cousa de moito tempo que penetren nos nosos territorios lexítimos e acaben con todo o pobo alemán e entón de que serviríamos as S.A cuxa misión é manter o orden público se o exercito vermello acaba con todos os cidadáns do imperio, toda a xente que fixo posible a expansión das fronteiras , a recuperacióon económica dende o tratado de Versalles e  impulsou ao gran Führer ao poder.
Como mellor podemos axudar a non perder a guerra é movilizando a todo soldado capaz de disparar un arma, sobre todo a os das S.A que de milicia xa ten pouco dado que como sabe señor comandante supremo o seu exercito leva entrenando desde o 1921 polo que a maioría dos nosos efectivos están listos para o combate e están impulsados polo nacionalismo alemán. Nada desexan máis que frear o avnce do comunismo, ademáis  loitarán con moita máis determinación se saben que están defendendo os seus fogares e a súa pátria.

Querido Wilhelm conocémonos desde que éramos nenos os nosos pais loitaron xuntos na gran guerra polo mesmo motivo que quero loitar eu agora nesta. Sabes que podemos decidir a balanza nalgunha batalla e o imperio necesita toda a axuda posible cos aliados por un fronte e os rusos por outro hemos de combatir os inimigos do Reich así que che pido como amigo e como xeneral que nos deixes combatir pola patria que tanto amamos.