Querida irmá:
Que decirche, que estamos cheos de angustian e tristeza. Aquí no Campo de
concentración de Stutthof(preto do Mar Báltico) o día a día e horrible,
trátannos cómo si fósemos animais e fannos traballar moitas horas baixo o
inmenso sol que esgota física e moral mente...
Case non comemos, pois a comida que nos serven e escasa e fría.Sólo vexo
maltrato por todas partes,violacións por parte dos soldados e neniños chorando
sen parar.Esto é un inferno, cada vez morre máis xente, tantas torturas
inxustas e sín que a nadie lle importe!
O único son que teño na cabeza son os avións e os tanques bombardeando e
arrasando con todo o que encontran o seu paso.
Dentro de toda esta catástrofe sentímonos afortunados de seguir con vida,
os nenos están débiles pero grazas a Deus están ao noso carón. Basia rezo todos
os días para que este pesadelo remate dunha vez, pois parece que non ten fin.
Irmanciña seino que pronto
nos reencontraremos para darnos esas apertas tan deseadas e añoradas.
Autor: Pablo Mayo Romarís, 4ºB

No hay comentarios:
Publicar un comentario