jueves, 4 de mayo de 2017

A historia de Arnold

Alemania, 2 de xaneiro de 1940.

Hola, mamá
   As cousas son terribles por aquí, inda que eu máis os meus compañerios sexamos xudeus, estamos intentando pasarnos por un Alemán nazi máis, inda que solo teño 17 anos, xa tiven que ir ó fronte, creo que non estou inda preparado para esta experiencia, cada día é máis duro, case non podo soportar ter que matar a xente coas mesmas creenzas que min, sexan do tipo que sexan, homes, mulleres, nenos, inclúso bebés. Eu sempre intento non matalos e levalos como poida para os campos de concentración, inda que sei que seguramente os acaben matando, non é o mesmo que se os mato eu en persoa.


Plaszow, 9 de octubre de 1941

Hola, mamá
   Espero que en Inglaterra esté todo ben, que tal papá?, como xa che dixen estou inflitrado entre os nazis, e seguen sen pillarme, esta vez transladaronme ao campo de concentración de Plaszow, e o que me mandaron facer foi tatuar os números a cada persoa que iba entrando, 123.940, 146.875, 178.982... e os números van subindo cada vez máis rápido, acabo sempre case chorando, e prácticamente insoportable ver como corre o sangue polos seus brazos, cada número era unha identidade menos, faise duro, cando chego a casa estou destrozado, xa case non sei de onde saco as forzas para che escribir esta carta.


Auschwitz, 7 de xuño de 1942

Hola, mamá
    Sego sen recibir ningunha carta procedente de Inglaterra, espero que sigades ben, por aquí as cousas van a peor, o día que me dixeron; Arnold, terás que ir a vixiar o campo de concentración de Auschwitz, case boto a chorar, porque sabía que alí era onde se atopaban os meus antigos amigos, non quería ver como vivían nesas condicións tan pésimas, pero tiven que aceptar, temía que me matasen, en canto cheguei, buff, non podo explicar todo o que se me pasou pola cabeza, era indescriptible, tanto sufrimento xunto... a si que despois de pasar hoxe o día en Auschwitz, decidín que xa chegou a miña hora, con tan solo 19 anos non podía soprtar isto máis, mañan voume duchar xunto cos meus amigos nunha cámara especial. Hasta sempre familia.


Esta foto encontrouse enterrada, diante dunha das cámaras de gas.

No hay comentarios:

Publicar un comentario