domingo, 7 de mayo de 2017

Carta de Johanna, Berlín 1945

1945, Á miña querida Anna,

Son  Johanna, escríboche para despedirme, non creo nin sequera que poidas chegar a ler esta carta. Todo o noso pequeno Berlín está destruído, a xente ou foxeu, está retida ou morta, eu non podo saír á rúa, cando o fago, cúbrome a cara de barro e cinza e finxo ser coxa, dixéronme que así non me farían dano. Pero eu sei que se me atopan o van facer, e o fixeron.

Despois de que marcharas co teu neno, tiven que agocharme ca miña curmá na nosa casa, cando chegaron crían que non había ninguén. Estaba tan destrozada que xa nin entraron. Pero, un deles viume, viume e fixo como se nada. Agradecinllo coa mirada, cando os seus compañeiros estaban lonxe, fíxome un xesto coa man para que saíra, ao principio non lle fixen caso, pero ensinoume un anaco de  pan que levaba agochado, cando saín, de seguida apareceron os demais, agarráronme polas pernas e polos brazos, eu gritaba e gritaba pero o único no que podía pensar era en que non atoparan á miña curmá, eles estábanse divertindo, moito. Violáronme, non vou usar ningunha outra palabra, violáronme, pegáronme e insultáronme.

O soldado que me enganou, Allen, poñía no seu traxe, estaba rindo e comendo o pan. Eu o único que podía facer era pechar os ollos contendo as bágoas esperando a que rematase. Cando remataron colléronme. Podía sentir como a miña curmá me observaba cos seus ollos azuis cheos de odio e rabia. Espero que estea ben.
Leváronme ao centro da cidade, coas demais. Alí descubrín que non fun a primeira á que lle fixeron iso, e que non iba a ser a última. Podía ler nos periódicos como os americanos eran uns heroes que nos liberaron do nazismo, isto matábanos a todas por dentro. Como dixen, escríboche esta carta para despedirme, estou embarazada e non penso telo. Conseguín un coitelo, e non vou dubidar en utilizalo. Non podo vivir con isto no meu interior, nos teñen dito que o merecemos polo que lle fixemos aos xudeus. Eu non fixen nada, eu nin sequera estaba do lado de Hitler, como moitas de nós, pero obviamente somos as que temos que pagar as consecuencias.

Unha forte aperta, a túa amiga Johanna.    



Autora: Paula Muelas Ferreiro 4ºA

No hay comentarios:

Publicar un comentario