sábado, 6 de mayo de 2017

Carta de Dörte a súa irmá



                                                              Bernau, 11 de agosto de 1941
Querida Edeltraud:
Xa pasaron máis de cen días desde que marchaches para Manchester e cada vez faise máis dura a vida sin ti. Papá xa leva catro meses no fronte e acaban de reclutar a Bastian para o exército. Agora só quedamos mamá e eu, e a miseria que cobra por traballar a xornada completa na fábrica non chega nin para alimentarnos a nós as dúas máis a Asher e Dania e o seu pequeno. Sinto moita lástima por eles; pasan a maior parte do día no sótano porque os controis policiais son cada vez máis frecuentes e mamá ten medo a ser detida por axudalos. Ata agora  fomos capaces de sobrevivir, ainda que a duras penas, só cos ingresos de mamá, pero a situación volveuse insostible, así que hai dúas semanas comecei a traballar na fábrica eu tamén. Non paso alí tantas horas como mamá, porque tamén teño que atender as plantacións, pero que me leve Deus se minto que o cansancio e o agotamento son insportables.
Todo cambiou moi rápido, a diversión e o entretemento xa quedaron olvidados no pasado. A monotonía invade os meus días Edel… Ir á fábrica, traballar nos cultivos e agardar desesperadamente a que cheguen cartas de Bastian e de papá dicindo que están ben e que voltarán para casa pronto. Ultimamente xa non hai tantos bombardeos, pero o temor non cesa. Agora o único trascendente é que todos nós cheguemos ao final da guerra. Espero que nos poidamos reunir todos moi pronto querida irmá, e tamén espero que non atopen a Asher, Dania e Yedael (casi me olvidaba de dicirche que che mandan saúdos, eles tamén te botan de menos).
Coidate moito,
Dörte                                                                                                                   

No hay comentarios:

Publicar un comentario