1 de Setembro de 1940, Varsovia
Querido pai:
Un ano xa, un ano de tristeza e sinsudores,
si, un ano desde que non te vexo e tampouco sei se o volverei a facer. A día de
hoxe sego sen entender por que, día tras día llo pregunto a mamá e ela sempre
me contesta o mesmo entre lágrimas, xa ven Jarek xa ven…. Pero nunca ves…
Teño medo papá, cada vez escoito máis cerca
esos abrumadores ruídos procedentes de bombas vistas cos meus propios ollos,
que me teñen toda a noite en vela, preguntándome será esta a miña última noite?
O outro día marchei da casa a dar unha
volta, non aguantaba máis entre esas catro paredes de formigón que se
derrumbarían en calquer momento. E non te podes imaxinar o que atopei, mortos
papá eran mortos, mulleres, homes, incluso nenos e nenas que ían a escola
comigo, pero… por que papá, que está
pasando, non me imaxino o día que chegues, para poder darche unha aperta e que
me contes todo, porque non entendo nada, quérote papá, nunca o olvides…
Teu fillo, JAREK

Varsovia en ruinas
autor: Pablo Castro Casal 4ºB
autor: Pablo Castro Casal 4ºB
No hay comentarios:
Publicar un comentario