Elisabeth
Schneider
e
a esperanza
Berlín 22/xullo /1944
Querida
mamá:
Sei
que nunca vas recibir esta carta, pero escribirche e pensar en ti
axúdanme a levar a vida. Desde que a SS te levou por axudar aos
Steirner, os nosos veciños xudeus, nada volveu andar ben. O suicidio
de papá tras a túa marcha, foi tan difícil de aceptar que quedamos
transtornados, sen saber que facer, tres días sen saír da casa,
comendo só restos, sen luz, tapiados. Que duro foi mamá querida!
Papá morreu por pena de vernos pasar fame e frío e que ninguén nos
quixera axudar. Non aturou que nos chamasen traidores e nos
escupisen. Nunca me imaxinei na miña infancia feliz en Berlín que
aos quince anos tería que enterrar a meu pai e convertirme en nai
dos meus irmáns, iso que sempre me chamabas toliña.
O meu día a día é pensar como dar de comer aos nenos, mamá, como
conseguir cartillas de racionamento e quitarlles o medo dos
bombardeos. Cada persoa nova que vexo lle pregunto polo tren no que
te viron por última vez. Saio de noite a buscar o que pillo por aí,
ás veces con medo , ultimamente os soldados borrachos violan as
rapazas , dá igual a idade, paso moito medo. Tamén coñecín aos da
resistencia, amigos teus que axudan aos xudeus, pero eu non son
valente coma ti.
Acabo
rebentada de camiñar
xa que case non descanso en
toda a noite, e sen
mobilidade
nas pernas metidos
no armario porque nos sentimos máis seguros, non quero que me saquen
os nenos e escóndoos.
Pero o peor de
todo son os bombardeos na noite, a xente correndo deseperados en
pixama cara ao refuxio común, a unha rúa da nosa casa, eu histérica
levando aos meus irmáns que
choran de fame e medo, collidos
da man para non perdelos. Horas e horas metidos alí, sen falar, miro
a cara de susto de todo o mundo, a
tristeza, o silencio, todos calan
e éntranme ganas de
chorar,
de
berrar que quero saír de alí,
pero non choro,nin
berro, canto. E
así todos
os días, empezo unha
canción que
seguen os demais, baixiño para non
alertar, e darnos
ánimos.
Esta
semana caeron bombas
seguido, din que
estamos
perdendo a guerra, que
Hitler fuxíu e os campos de
concentración son
abandonados, e nós aquí atrapados.
Que vai ser
de nós? Din que os
aliados nos matarán a todos.
Por
que? Non o entendo, que
culpa teño eu e meus
irmáns? Que mal facían
os xudeus? se eu xoguei sempre co
meu veciño Aaron e eramos amigos, nunca pelexamos,
eran bos, xenerosos, amables con todos. Odio a Hitler e aos homes que
provocan a desgraza dos pobos por querer dominar o mundo e ter máis
poder!
Ai
mamá, canto te boto de menos...canto soñan os meus irmáns en alto
berrando por ti! O
único consolo que encontro
no meu corazón sen
vida é a
esperanza de que todo
isto
acabe e volvamos estar
xuntos, e
que os teus brazos
me
rodeen prometéndome que todo irá ben e
non vou morrer.
Quérote
mamá, onde queira que esteas.
Elisabeth
Flavia
Fernández Borrazás 4ºA


No hay comentarios:
Publicar un comentario