HOLA
A CALQUERA PERSOA QUE ESTE LEENDO ESTO SE É QUE ALGUEN QUEDA VIVO
DESPOIS DESTA MASACRE:
Hola
eu son Jonson , un adolescente de 16 anos , vivo nunha cidade
preto de Londres , non sei si esta carta chegara a leela alguen pero
este sufrimento que estamos pasando ten que ser coñecido a nivel
mundial. Por eso fago esta carta , eu un neno londinense que tiña
que estar na escola e xogar cos amigos estou aquí nas vías do tren
agochado e rezando todos os días para que un bombardeo non nos mate
a todos.
Este
xa e o cuarto día que mamá, papá, a miña irmán e eu temos que
baixar as vías do tren por os repentinos bombardeos que nos estan
facendo os rusos, eu pregúntolle a papá por que nos atacan se nos
non lle fixemos nada , por que destruen canto temos e nos atacan sen
culpa de nada.
Papa
e mama dinme que son bombardeos sin importancia , eu non o creo de
todo , ten que haber un problema para que pase todo. O caso e que nos
os rapaces temos que permanecer aquí as 24 horas do dia por si acaso
ocorre un bombardeo. Os homes ,aveces , salen a por viveres para que
poidamos seguir vivindo. As mullere saen sempre a mesma hora as
fabricas de munición xa que polo dia elas tampouco saeen xa que os
alemans podenas raptar e utilizalas.
(Ao
dia seguinte)
Acaba
de acontecer o maior bombardeo no que a miña familia e os meus
amigos acaban de morrer , TODOS sin excepción . Son o único que
queda nun dos poucos tramos que non se derrubaron das vias do tren.
Non creo que ninguen sinta o que estou sintindo agora mesmo , unha
mezcla entre rabia , impotencia e ganas de matar o home que e
responsable de esto. Con esta carta tamen me despido eu , vou sair
das vias do tren , ahora non teño nada que perder.
Espero
que si estas lendo esto loites contra a inxustizas desta guerra.
Alejandro Quintana Cid
No hay comentarios:
Publicar un comentario