jueves, 4 de mayo de 2017

Jonson

HOLA A CALQUERA PERSOA QUE ESTE LEENDO ESTO SE É QUE ALGUEN QUEDA VIVO DESPOIS DESTA MASACRE:

Hola eu son Jonson , un adolescente de 16 anos , vivo nunha cidade preto de Londres , non sei si esta carta chegara a leela alguen pero este sufrimento que estamos pasando ten que ser coñecido a nivel mundial. Por eso fago esta carta , eu un neno londinense que tiña que estar na escola e xogar cos amigos estou aquí nas vías do tren agochado e rezando todos os días para que un bombardeo non nos mate a todos.
Este xa e o cuarto día que mamá, papá, a miña irmán e eu temos que baixar as vías do tren por os repentinos bombardeos que nos estan facendo os rusos, eu pregúntolle a papá por que nos atacan se nos non lle fixemos nada , por que destruen canto temos e nos atacan sen culpa de nada.
Papa e mama dinme que son bombardeos sin importancia , eu non o creo de todo , ten que haber un problema para que pase todo. O caso e que nos os rapaces temos que permanecer aquí as 24 horas do dia por si acaso ocorre un bombardeo. Os homes ,aveces , salen a por viveres para que poidamos seguir vivindo. As mullere saen sempre a mesma hora as fabricas de munición xa que polo dia elas tampouco saeen xa que os alemans podenas raptar e utilizalas.

(Ao dia seguinte)

Acaba de acontecer o maior bombardeo no que a miña familia e os meus amigos acaban de morrer , TODOS sin excepción . Son o único que queda nun dos poucos tramos que non se derrubaron das vias do tren. Non creo que ninguen sinta o que estou sintindo agora mesmo , unha mezcla entre rabia , impotencia e ganas de matar o home que e responsable de esto. Con esta carta tamen me despido eu , vou sair das vias do tren , ahora non teño nada que perder.

Espero que si estas lendo esto loites contra a inxustizas desta guerra.






Alejandro Quintana Cid

No hay comentarios:

Publicar un comentario