domingo, 7 de mayo de 2017

PAUL, unha vítima mais dun campo de concentracion.

     Queridos nenos do futuro.
      24 de Xuño de 1940.

      -Son as 4:00 da mañá, non dou dormido sabendo o que esta acontecendo. Din escapado dos soldados nazis metendome nas vias do metro que estan ao lado da casa. levan xa 2 semanas intentandome encontrar, xa teño poucas forzas e solo me quedan suministros para sobrevivir uns 5 diás ou unha semana.Cada vez que salo a mirar vexo miles de soldados en busca miña e destruindo todo ao seu paso. Xa colleron a Cristopher  veciño que estaba escondido no sotano da casa .Espero que poidades comprender esta situacion.

     25 de Xuño de 1940.

      -Hoxe os solsados nazis encontraronme e levaronme preso con outros nenos nun carruaxe tirados por cabalos non sei a donde me levan,moitos dos nenos cos que vou estan sen forzas ninguha e decaidos . Moitos choran porque non van aver mais a seus pais. Eu intento traquilizalos dicindolle que non iba a pasarnos nada,cousa que non iba a pasar,despois dunhas horas chegamos como a un campo donde finalmente ibamos a quedar, meteromnos a todos nunha especie de habitación don de habiá literas para dormir.

     26 de Xuño de 1940.
     
    -Estamos moi cansados famnos traballar durante horas baixo o sol,damos unha comida malisima, e bazofia moitos dos que chagamos onte xa non estan entre nós. Polas noites ninguen de nos da durmido, cada dia entre nos recordamos os sucesos que nos aconteceron antes de chegar a este inferno. Eu xa non podo mais, estou se forza ningunha de tantos paos que recibo se non fago o que me mandan. Xa non podo mais.

Autor: Gabriel Nuñez Miguez 4ºB.
   
    

No hay comentarios:

Publicar un comentario