En
Febreiro
Querida M.:
Espero que esta carta atopese entre as tuas
mans nos meus últimos instantes e non sexa interceptada. Deixei de contar os
días que levamos esquivando balas e rezando por unhas horas mais.
Encontrámosnos no paso de Kasserine, nas montañas que se encontran en Túnez,
quen ibame a dicir que esos lugares, que de pequeno miraba nos vellos mapas da
escola os vería agora, con homes sangrando no chan e suplicándolle a algo ou a
alguen clemencia.
Arrepintome de alistarme nas tropas, sé cun
soldado non debería de facer tales afirmacións, pero supoño que todo o falso
patriotismo que embargárame naquela época xa está desvanecido. Sé de boa man
que esto servirá a un ben común, Estados Unidos está cada vez mais preto de
gañar e sé que é o correcto, pero non somos uns santos e nos facemos chamar
como eles. O ben común, polo bien común, é un mantra que repitome unha e outra
vez mentras invadimos o tipico poblo que xa non sei onde queda, mentras
saqueamos, e mentras quitamos outra vida, e honestamente é o único que me
mantén minimamente cordo e en pé.
Espero que Brandon esté ben, como irmán maior teño que
preocuparme e intentar enderezalo; non?, hoxe vin nos ollos dun dos mais
xovenes do batallón a Brandon. Era un neno, menudo, uns 16 anos, que sen saber
nada do mundo xa tiña nas súas mans un arma. Horas antes lucía unha especie de
falso bravado nos seus ollos mentres ría en contadas ocasións, ou sacaba unha
fotografía do uniforme para mirala uns instantes e volvela a poñer no seu
lugar, pero nese instante M., o vín. Vín como a treinta pés da miña posición
entrelazaba a sua mirada coa miña, como os seus ollos tremían
de medo e como segundos despois, que a min parecéronme unha eternidade,
encaixabanlle unha bala de plomo entre as costelas e caía coma un peso valeiro
no campo, xunto con un cento coma él.
E non hay noite nin día no que non me acorde
dese neno e de como o meu cerebro sustitue a sua cara, seu rostro, polo do meu
irmán pequeno, engadíndose esto a outra especie de tortura a lista das que me
atormentan hoxe en día.
Quero que me fagas un favor, escribo esto
porque sei que mañá probablemente este morto e xa non teña ocasión de decilo,
dille a miña nai que o sinto, sinto facer que enterre ao seu fillo antes de
tempo, sinto que tivese que pasar meses rezando polo meu regreso, sano e salvo,
e que sempre agradecerei todo o que fixo por min, ata no momento da miña morte.
Dille a Brandon que o seu irmán morreu coma
un héroe, que a guerra vaise rematar e sairemos vencedores. Non permitas que
cometa os mesmos errores ca min, e desperdicie a súa vida entre cadáveres.
E quero decirche M., que oxalá te houbese
acompañado aquela vez para marcharnos da cidade e visitar a feira de Outono,
quizás se o houbese feito, non houbese sido tan cobarde como o estou sendo
agora, dicindote por escrito nunha carta, que é probable que nunca a recibas
pero que eu espero que te chegue. A de veces que gustaríame haberte estreitado
entre os meus brazos e non moverme de alí.
Quizás penses que asumir que voume morir
mañá é unha tolería, pero levamos sen comer días, supoño co racionamento tamén
haberá chegado ata ahí, pero non é moi bó non comer mentras tes unha bala
perforándote a perna. Se non é o desangre será o inimigo, iso non me precupa.
Gustaríame sair de aiquí, ir ao columpio que o noso pai nos fixo de pequenos
con aquela roda xigante, e ver como desvanecese o día e non vidas humáns.
Espero volver a veros, ese é o meu
derradeiro desexo
Con cariño,
Matthew Williams
Autora: Raquel Casal Fernández, 4ºA


No hay comentarios:
Publicar un comentario