viernes, 5 de mayo de 2017

Un retorno que nunca chegou...

Berlín,15 de marzo de 1940

Querid@s Marilyn e Theo:

Os días sen verte costanme cada vez máis, non aguanto un só minuto máis sen recibir o teu cariño, os teus bicos e sobre todo as apertas do noso rapaz, Theo. Non soporto nada ver como a xente sufre, o pasa mal e morre pola miña culpa pero non teño outro remedio... Ardo de curiosidade por saber como avanza a nosa criatura, se camiña, se fala e sobre todo o máis duro, non ver os seus inicios na escola. Necesito vervos aos dous para curar todas as feridas interiores que ésto me está a deixar.

Un bico e unha aperta. John.

Frankfurt, 18 de marzo de 1940

Querid@s Marilyn e Theo:

Só pasaron 3 días dende a última carta e penso que pasaron meses, ésto é un inferno, as enerxías escasean e a comida cada vez é mais mala. A habitación non soporta a concentración de tanta xente nun espacio reducido... As forzas para continuar son cada vez peores, pero non me darei por vencido, por ti, Marilyn, e por ti, Theo. Botobos moito de menos, a vida aquí é moi difícil. Xa teño a mente acostumbrada a ver tanto corpo morto.

Mil bicos e apertas. John.

Rusia, 27 de xuño de 1940

Un largo tempo dende a última escrita que vos enviei. Espero que estedes ben. Posiblimente sexa a última carta que vos envie, a fame e o clima son dous factores que condicionan as nosas tropas, superannos, son mellores, van a acabar con nos... Nunca olvidedes o que vos quixen durante toda a miña vida.

Quérovos. Gracias por todo.


28 de xuño de 1940, John, un crime máis das tropas rusas.

No hay comentarios:

Publicar un comentario