Berlín,15
de marzo de 1940
Querid@s
Marilyn e Theo:
Os
días sen verte costanme cada vez máis, non aguanto un só minuto
máis sen recibir o teu cariño, os teus bicos e sobre todo as
apertas do noso rapaz, Theo. Non soporto nada ver como a xente sufre,
o pasa mal e morre pola miña culpa pero non teño outro remedio...
Ardo de curiosidade por saber como avanza a nosa criatura, se camiña,
se fala e sobre todo o máis duro, non ver os seus inicios na
escola. Necesito vervos aos dous para curar todas as feridas
interiores que ésto me está a deixar.
Un
bico e unha aperta. John.
Frankfurt,
18 de marzo de 1940
Querid@s
Marilyn e Theo:
Só
pasaron 3 días dende a última carta e penso que pasaron meses, ésto
é un inferno, as enerxías escasean e a comida cada vez é mais
mala. A habitación non soporta a concentración de tanta xente nun
espacio reducido... As forzas para continuar son cada vez peores,
pero non me darei por vencido, por ti, Marilyn, e por ti, Theo.
Botobos moito de menos, a vida aquí é moi difícil. Xa teño a
mente acostumbrada a ver tanto corpo morto.
Mil
bicos e apertas. John.
Rusia,
27 de xuño de 1940
Un
largo tempo dende a última escrita que vos enviei. Espero que
estedes ben. Posiblimente sexa a última carta que vos envie, a fame
e o clima son dous factores que condicionan as nosas tropas,
superannos, son mellores, van a acabar con nos... Nunca olvidedes o
que vos quixen durante toda a miña vida.
Quérovos.
Gracias por todo.
28
de xuño de 1940, John, un crime máis das tropas rusas.
No hay comentarios:
Publicar un comentario