Queridos
pai e nai:
Mándovos
esta carta para contarvos a situación que estou a pasar estes días,
por si acaso nunca poidera regresar a casa, asi saberán a situación
que estamos a pasar todos aquí, en especial nos, as enfermeiras
británicas.
O
noso traballo aquí consiste en atender e curar a todos os soldados
malferidos que nos traen a enfermería. Estaredes pensando que polo
menos so estou de enfermeira e non me vai poder pasar nada, pero non.
A semana pasada bombardearon unha cidade cercana a Londres e moitos
dos soldados quedaron malferidos, polo que varias de nos tivemos que
ir nas ambulancias a coller o maior número de feridos en cada unha
delas e volver con todos eles a enfermería mentres o inimigo seguía
bombardeando a cidade. Conseguimos traer a unha gran cantidade de
feridos pero tres das vinte e oito ambulancias que foron en busca de
feridos aínda hoxe en día non chegaron. Isto faime pensar ao perigo
que nos temos que enfrentar día a día, podendo morrer en calquera
momento.
Por
si eso parecera pouco, cinco dias despois de ter que ir buscar aos
feridos en ambulancia mentres eramos bombardeados, colleron case a
metade das enfermeiras británicas, entre elas eu, e mandáronnos a
entrar en combate debido a que eran poucos porque a maioría dos
soldados estaban malferidos. Foi un combate horrible debido a que
algunhas de nós non sabíamos manexar armas, e a preparación que
nos deran anteriormente dunhas dúas horas serviunos de pouco.
Desgraciadamente nese combate morreron cinco soldados e doce
enfermeiras, e moitos outros quedaron feridos, entre eles estaba eu,
aínda que por sorte non é algo moi grave, así que non vos
preocupedes.
Aquí
estouno pasando moi mal, non teño noticias de vós nin de ninguén.
Tampouco sei como estará o meu marido, se seguirá vivo ou estaba
malferido e ía nunha desas tres ambulancias que nunca chegaron.
Por
momentos como os que aquí estou vivindo, preferiría ter morto fai
moito tempo. Xa que aqui o único que ves e fas e ver sangue, mortos
e cidades derrubadas por todos lados. Ademais aquí xa vin morrer a
moitas das miñas amigas, que coma min, estaban lonxe das súas
familias. O único no que penso para manterme forte e continuar, e en
volver a reunirme con vós, co meu marido e co meu fillo, e volver a
ser unha familia normal coma antes, unida e feliz. Así que eu non
vou perder a esperanza de que esta guerra remate pronto e nos
volvamos reunir.
Quérevos, Lillian!!!
Autora: María del Carmen Baña Suárez, 4ºB

No hay comentarios:
Publicar un comentario