Querida nai, fai uns dias os alemáns descubriron o meu escondite cando voltou un dos meus compañeiros, seguírono hasta nós cando foi a por uns poucos víveres, mediciñas e comida, era preciso, Jack estaba moi débil. Non sabia con total certeza que pasaría connosco pero imaxinaba que nos recluirían coma moitos outros xudeus en campos de concentración. Así foi, estamos aquí, encerrados, sometidos a traballos forzados, con comida e auga na minima cantidade, vivindo en condicións infrahumanas, rodeados de roedores e cascudas que se alimentan das escasas migas que quedan dos trozos de pan resesos que nos dan como unica comida ao dia. A min obligaronme a cavar fosas, o fume negro saído das chimeneas meteseme nas fosas nasáis e impídeme respirar con normalidade, iso xunto co polvo da terra estame a facer tusir sangue cada vez con máis frecuencia. Non sei canto tempo máis poderei aguantar, espero que o meu contacto dentro deste inferno che faga chegar esta carta. Espero poder volver a verte o mais pronto posible. Saudos aos demais membros da familia.
Saúdos, Joseph.
Mándovos tamén con esta carta unha imaxe miña e dos meus conpañeiros.
Autor: David Sabugueiro, 4ºB
No hay comentarios:
Publicar un comentario