Querida familia:
Son a vosa filla Anastasia. Como xa sabedes,unha victima mais da propia violencia de enfrentamentos armados,en especial,durante os bombardeos sobre as cidades,pero tamén como resultado das diversas circunstancias do conflicto que levaron ás violacións masivas dos dereitos humanos xunto coa deportación e reclusión en campos de concentración,aos que se lle engadiron millóns e millóns de refuxiados e desplazados sometidos a diversos malos empeoramentos.
Durante a guerra perdino todo,perdinvos a vos.No intre que fun separada de vos,sentinme moi soa,sen un fogar ao que acudir e sen axuda. Atopeime nunha situación diabólica e inxusta, xa que non tiña forzas para poder saír adiante.Aquelas imaxes , daquelas mulleres arrastradas"literalmente por o chao,obligadas a ser separadas dos seus cativos e eles tan pequeniños sufrindo por a sua nai,xamais se me olvidaran.
As cidades estaban exhaustas,casas sen teito,bombardeos ,violacions,campos compostos por os corpos de xente morte,depositada ali, xente chorando...
En fin....Quería facer algo e non sabía o que..non podía soportar máis aquela situación...Asi que presa do pánico collín unha pluma e unha venda usada e escribín esta carta,que espero que algún día chegue a vós, familia.
Un saudo moi forte.
Autora: Paula Eitor Casal, 4º A

No hay comentarios:
Publicar un comentario